Мој превод на дијалектот:
Ја су от селото Речани Челопечко, в'кичевскиот крај, во долината на Рабетинска Река, мало село што(шчо) денеска е речиси празно, а порано било п'лно со жиот.
Селото наојѓат на стрмнината нат реката, со кујќи блиску една до друга, оти лујѓето живејле блиску и се држеле заедно.
Околу селото имат плодна ѕемна, нивје и ливаѓе што(шчо) се обработујле со генераци, и то било важен дел от жиотот.
Покрај земјоделството, селаните работеле различни рабојќе, појќето фамили биле овчарски, и та традиција(адет) е донеле со себе од планинските, скриени краишта(краишча) на југозападна Македонија.
Појќето родој во селото се дојни от охрицко, струшко и дебрчко.
Мојот род потекнујт(потекнојт, потекнует) от селото Лактијне, кое се наоѓат в'Дебрца, и от таму дојле в'Речани во XIX век.
Тогај селото било турски чифлик, па лујѓето почнале от тежок жиот, работејќи тујѓа ѕемна.
Со време се врзале за местото и го напрајле своо, ако почетоците биле тешки.
В'селото најмногу се славет(славит) Св. Никола, што(шчо) покажујт(покажојт, покажует) заедничко потекло на многу фамили.
Нашата фамилиа е славет(славит) Св. Ѓорѓија посна, и та слава се одржујт(одржојт, одржует) до денеска.
На слави се собират роднината, се поставујт(поставојт, поставует) трпеза и се почитоот старите адети без да се меноот.
Тогај најубо се слушат гоорот, ко што(шчо) се зборујло(зборојло, лафело) от порано.
Гоорот во селото е кически, но со силни влијаниа од дебрчко, струшко и охрицко.
Се користат кратки и јасни реченици, со свој ред на зборој и со посебен изгоор.
Имат зборој што(шчо) се стари и не се користат сегде, а некој се задржале само во вакви помали места.
Гоорот кај постарите е поразличен и потежок, а кај помладите вејќе имат промени со користејнето на српски зборој(србизми).
Селото во минатото било пот бугарската егзархија, што(шчо) имало влијание врз чколиата и црквата.
Но и покрај то, лујѓето си го чуале својот гоор и својта(своота) припадност.
Речани Челопечко било верен соработник на ВМРО, и голем дел от селаните биле вклучени во револуционерното движејне.
Имало учесници во Илигденското востание, и то се памтет(памтит) како важен дел от историјата на селото.
Во то време имало и судири со Поречани, кои биле пот друго влијание, па често доајѓало до конфликти.
Во 1907 година селото било запалено от српски чети, и речиси сите кујќи биле пепел напрајни.
Останала само една кујќа, најголемата, која(коо) селаните е бранеле до крај и не е дале.
То се памтет(памтит) ко пример за заедништво и отпор.
Подоцна, пот српска влас, жиотот бил тежок, со многу притисоци.
Многу лујѓе от селото ојле на печалба в'Романија и Бугарија.
Печалбарството било начин да се преживејт и да се помогнет(помогнит) на фамилиата.
Во Втората светска војна селото било пот бугарска окупација, а дел от лујѓето се приклучиле на партизаните.
Мејѓу нив бил и мојот дедо, кој учествујл(учествојл) во борбата за ослободујне.
По војната дошло ново време, но не се исп'лниле сите очекујна.
Лујѓето от овој крај припајѓат на Брсјаците, што(шчо) се гледет(гледат) и во гоорот и во начинот на живејне.
То се лујѓе што(шчо) се издржлии, отворени и поврзани со ѕемната и со својто(своото) потекло.
Ако денес селото имат малку жители, врската со него останујт(останојт, останует).
Секој што(шчо) потекнујт(потекнојт, потекнует) от тука го носет(носит) селото во себе.
Коа ќе(ке) се вратиме, одма почнујме(почнојме) да зборујме(зброројме, лафиме) поинаку, како што(шчо) сне слушале од старите.
Зато, дијалектот от Речани Челопечко не е само гоор, туку е дел от то кој сне и от кај дојдовне.
Преку него се чуват споменот за селото, за лујѓето и за минатото.
